Sejmiki egzulanckie – szczególny rodzaj sejmików szlacheckich, które odbywały się w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Składały się ze szlachty polskiej, która pochodziła z województw znajdujących się już poza terytorium I Rzeczypospolitej w wyniku konfliktów z sąsiadami. Sejmiki egzulanckie odbywały się na terytorium Rzeczypospolitej, w miejscu najbliższym od utraconych terytoriów. Szlachta zasiadająca na tych sejmikach była określana jako egzulanci (od łac. exsulans, exsulantis – wygnaniec).
Na sejmikach egzulanckich szlachta wybierała swoich posłów – przedstawicieli województw, które już były poza granicami Rzeczypospolitej – na sejm walny. Ponadto król nadal nadawał szlachcie z tych województw tytuły urzędów ziemskich i grodzkich, oraz szlachta nie utraciła godności senatorskich związanych z tymi województwami (np. po utracie województwa smoleńskiego w skład Senatu cały czas wchodzili biskup, kasztelan i wojewoda smoleński)Władysław Smoleński, Dzieje narodu polskiego, 1919.. Instytucja sejmików egzulanckich pokazuje, że szlachta z terenów utraconych zachowała pełnię praw publicznych i cały czas mogła mieć wpływ na kształtowanie się polityki Rzeczypospolitej.