Jednakże aby szlachcic mógł brać udział w sejmikach musiał spełniać pewne warunki, które zostały uregulowane w ustawie o podziale administracyjnym państwa „Rozkład województw, ziem i powiatów z oznaczeniem miast, a w nich miejsc konstytucyjnych dla sejmików w prowincjach Koronnych Wielkiego Księstwa Litewskiego”Ramune Smigelskyte-Stukiene, O referendum Konstytucji 3 Maja raz jeszcze: sejmiki egzulanckie i inflanckie 1792 roku, „Studia Historyczne”.Ustawa z 2 listopada 1791 (Volumina Legum t. 9 s. 326 - 338). Jednak nie zważając na te przepisy, w dalszym ciągu obowiązywała zasada „dowolności w uznaniu kogoś za egzulanta”A Rachuba (red.), Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. IV (Ziemia smoleńska i województwo smoleńskie. Wiek XIV-XVIII), 2003..
Problem sejmików egzulanckich powstał w XVII wieku, kiedy ciągłe wojny z sąsiadami doprowadziły do uszczuplenia terytorium Rzeczypospolitej. Pierwszy raz pojęcie to znalazło się w użyciu podczas powstania Chmielnickiego w latach 1648–1655 – sejmiki z prowincji małopolskiej nie mogły się zebrać w miejscu zwyczajowo przyjętym z powodu wojny z Kozakami, więc odbywały się w sąsiednich województwach gdzie było już bezpiecznie (tzw. sejmiki na wygnaniu).