Była członkinią sekcji kulturalnej Związku Nauczycielstwa Polskiego, działaczką Związku Pracy Obywatelskiej KobietJoanna Dufrat, W służbie obozu marszałka Józefa Piłsudskiego. Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet (1928–1939), Kraków 2013, s. 424, biogram, oraz, na przemian, wiceprzewodniczącą i przewodniczącą Towarzystwa Kultury Etycznej im. Edwarda Abramowskiego (1926–1936), zwanego początkowo Komitetem Odrodzenia Moralnego.mały|Nela Samotyhowa z mężem Erazmem SamotyhąZredagowała Wybór pism Stanisława Karpowicza, który ukazał się w 1929, oraz opracowała życiorys Mariana Dąbrowskiego dla Polskiego Słownika Biograficznego. W 1932 porzuciła nauczanie nauk przyrodniczych na rzecz popularyzacji sztuki. Wykładała historię sztuki w Instytucie Pedagogiki Specjalnej (1932–1935), należała do Rady Instytutu Propagandy Sztuki (1933–1939) oraz komisji kulturalno-artystycznej Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1937–1939). Angażowała się w popularyzację wiedzy o sztuce poprzez odczyty i pogadanki radiowe. Jej teksty dotyczące sztuki pojawiały się m.in.: w „Gazecie Polskiej”, „Głosie Prawdy”, „Kurierze Warszawskim”, „Kobiecie Współczesnej” i „Pionie”. Większość wojny spędziła w Warszawie;