Wyszła dwukrotnie za mąż: najpierw za Zdzisława Jełowickiego, a 6 kwietnia 1926 za Erazma Samotyhę, choć posługiwała się jego nazwiskiem już od 1914. Małżonkowie często mieszkali osobno, skupiając się na pracy. Samotyhowa śledziła dyskusje o zmianach w prawie II Rzeczypospolitej dotyczących małżeństwa i odrzucała konserwatywne stereotypy dotyczące roli kobiety w małżeństwie. Prowadziła także dziennik, w którym opisywała swoje zmieniające się poglądy na miłość, seks i małżeństwo. Wierzyła, że otwartość w mówieniu o stereotypach dotyczących tradycyjnych ról kobiet i mężczyzn w społeczeństwie jest drogą do prawdziwie wolnego życia. Z tego względu krytykowała Kościół i tradycyjne pojmowanie małżeństwa jako instytucji podporządkowującej, a nie edukującej ludzi.
Pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 43-4-24,25).
Odznaczenia Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935)M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 306 „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej”..
Publikacje Potrzeba kultury i piękna w dzisiejszym życiu Polski, Warszawa 1931 Edward Abramowski i jego poglądy na znaczenie dobra i piękna w przebudowie życia, Warszawa 1931 Patrzymy na obrazy, Warszawa 1956 Malarstwo zachodnioeuropejskie.