Według Maxa Saundersa kryteria te były ważne dla Reynoldsa jako zamkniętego w szafie geja, który pisał swój esej jedenaście lat po procesie Oscara Wilde'a. Wilde i inni nieheteronormatywni pisarze tamtych czasów używali technik autobiograficznych, aby pisać o queerowej intymności, jednocześnie ukrywając ją przed cenzurą i czyniąc ją zrozumiałą dla tych, którzy wiedzieli, czego szukać. Reynolds napisał, że autobiografikcja powinna być inspirująca dla innych ludzi i pomagać im, pokazując czytelnikom, że mogą podążać za przykładami autora, pokonującego problemy i trudności. Według Reynoldsa ta właściwość nadaje dziełom autobiografikcyjnym wpływ, który jest "większy w życiu niż w literaturze".
Definicja Saundersa Max Saunders definiuje autobiografię jako gatunek fikcji autobiograficznej, który został opracowany w latach 70. XIX i 30. XX wieku i był często używany przez modernistycznych pisarzy. Według Saundersa powszechnie używany termin fikcja autobiograficzna nie wystarcza do opisania szczególnego związku między modernizmem a autobiografikcją.