Twierdzenie Reynoldsa, że ponieważ autobiografikcja polega na „łączeniu, rozmywaniu lub przemieszczaniu się między formami autobiografii, opowieści, pamiętnika, przedmowy itd.”, jest to miejsce spotkania, z tym że cała fikcja jest autobiograficzna i że cała autobiografia jest fikcyjna, a zatem zarówno „treści autobiograficzne...przeniesione na fabularyzowaną formę narracyjną” modernistyczne dzieła, które wykorzystują formę autobiograficzną i ich połączenia można zakwalifikować jako autobiografikcję. Według Reynoldsa kolejną ważną cechą autobiografikcji jest to, że jaźń autora jest „jaźnią stworzoną przez odgrywanie ról, ponieważ autorzy świadomie i celowo zmieniają się w kształty innych podmiotowości, ujawniając w ten sposób performans osiągnięcia dowolnej podmiotowości”. Saunders odrzuca pomysł Reynoldsa, że wszystkie dzieła autobiografikcyjne powinny pomóc czytelnikom i dać im nadzieję, tym bardziej, że kryterium to było zakorzenione w tendencjach przełomu wieków w Anglii. Saunders nie zgadza się także na włączenie gatunku eseju do autobiografikcji;