Mając niewiele ziemi pod uprawę, ośrodek w Braniewie pozyskiwał reglamentowany owies z Państwowych Zakładów Zbożowych, a słoma i siano kupowane były od pobliskich PGR-ów.
Pierwszym dyrektorem Państwowej Stadniny Koni w Braniewie został inżynier rolnik mjr Tadeusz Brochocki (1880–1948, syn Feliksa Brochockiego, powstańca styczniowegoWłocławski Słownik Biograficzny pod redakcją Stanisława Kunikowskiego, Włocławek 2018, Tom VIII, 2019, s. 28–29.)Nekrolog, [w:] Życie Warszawy, 28 kwietnia 1948 roku, s. 2.Tadeusz Brochocki „Braunsberg” – Braniewo, [w:] Hodowca Koni: czasopismo dla spraw hodowli, doboru, wychowu i sportu konnego: organ Naczelnej Organizacji Związków Hodowców Koni w Polsce oraz Towarzystwa Hodowli Konia Arabskiego. R. 2, 1947, nr 9.. Kolejnym dyrektorem stadniny, od 1951 Państwowego Stada Ogierów, został Walenty Niedbalski, zootechnik i instruktorów jazdy konnej. W 1953 roku odbudowane zostało drugie skrzydło PSO (zniszczone w czasie wojny), zapewniając 23 dodatkowe boksy. PSO w Braniewie obsługiwała obszar przejęty od PSO Kwidzyn, składający się z powiatów olsztyńskiego, ostródzkiego, morąskiego, nidzickiego i suskiego oraz sześciu powiatów obsługiwanych dotychczas przez PSO w Kętrzynie, to jest: Bartoszyce, Lidzbark, Biskupiec, Szczytno, Działdowo i Miasto Nowe Lubawskie.