W przeciwieństwie do poprzedniej epoki mieszane małżeństwa były surowo karane, zaś dzieci pochodzące z mieszanych związków uzyskiwały status po mniej uprzywilejowanym rodzicu. By zostać rzymskim obywatelem, trzeba było wcześniej posiadać obywatelstwo Aleksandrii, przy czym liczba tych najwyżej usadowionych w hierarchii społecznej Greków była ograniczona. Co więcej, zgodnie z decyzją Augusta obywatele pochodzenia egipskiego nie mogli zasiadać w senacie. Przed rodowitymi Egipcjanami była także zamknięta zwykła dla innych prowincjuszy droga awansu poprzez służbę w armii – przyjmowano ich tylko do floty. Nie ulega wątpliwości, że ten system, tak bardzo ograniczający wszelką społeczną mobilność, został skonstruowany głównie po to, by zapewnić ciągłe istnienie służebnej klasy Egipcjan pracującej na roli i dostarczającej dla Rzymu tak potrzebne mu zboże. Językiem urzędowym rzymskiego Egiptu był grecki (rzadziej łacina) i przestano uznawać kontrakty sporządzane pismem demotycznym oraz zniesiono egipskie sądy. W sumie „fundamentalną zmianą wprowadzoną przez Augusta było użycie Greków, na czele z Aleksandryjczykami, jako nowego ciała rządzącego krajem, podczas gdy Egipcjanie (podobnie jak inne obce społeczności obecne w Egipcie), inaczej niż inni prowincjusze, nie zostali dopuszczeni do administrowania imperium”.
Historia polityczna thumb|Antinous jako faraon. Popiersie z Willi Hadriana