Po wyleczeniu walczył w składzie 30 Dywizji Irkuckiej jako dowódca batalionu i w składzie 100 Dywizji Piechoty 106 Korpusu Piechoty na analogicznym stanowisku, brał udział w forsowaniu Dniepru i zajmowaniu terytorium Polski oraz Czechosłowacji, w tym w walkach o Kraków. 26 stycznia 1945 jako dowódca 1085 batalionu piechoty w stopniu majora uczestniczył w walkach o miasto Oświęcim, następnego dnia wraz z batalionem mimo utraty połowy żołnierzy (głównie wskutek wybuchów min na polach minowych) dotarł do hitlerowskiego obozu Auschwitz i jako pierwszy otworzył jego bramy. Jego żołnierze zajęli się prawie trzema tysiącami pozostałych w obozie, skrajnie wygłodzonych więźniów. Później brał udział w walkach na terytorium Czechosłowacji, w tym w operacji praskiej, był kontuzjowany. Został odznaczony dwudziestoma orderami i medalami, w tym Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy (za udział w wyzwalaniu Krakowa) i II klasy oraz dwoma Orderami Czerwonej Gwiazdy. W 1947 został zdemobilizowany, później pracował w różnych przedsiębiorstwach Zaporoża i przy budowie kujbyszewskiej elektrowni wodnej oraz na Syberii i w Królewcu. Po rozpadzie ZSRR, w 1992 przeniósł się do USA, mieszkał w Nowym Jorku, na Long Island.