Po powrocie do Polski, w szeregach 29 pułku piechoty Strzelców Kaniowskich walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 22 grudnia 1922 został przeniesiony do rezerwy. 20 listopada 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1530,5 lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po zwolnieniu z wojska praktykował na kolei. W 1924 został zatrudniony przez Dyrekcję Ceł w Mysłowicach w charakterze praktykanta celnego z XI grupą uposażenia. Później został mianowany adiunktem celnym w Urzędzie Celnym Katowicach z X grupą uposażenia..
Zmarł 15 maja 1930 w szpitalu Krakowie na rozstrój nerwowy i zapalenie płuc. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera AD-6-12).
W 1927 ożenił się z Marią Józefą, nauczycielką szkoły powszechnej w Niwce, z którą miał syna Antoniego Jana (ur. 15 stycznia 1930).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6391 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych po raz 1, 2, 3 i 4 – 1922 „za udział w b. Legionach Polskich” Krzyż Walecznych po raz pierwszy – 1922 jako oficer „byłej 4-ej Dywizji Gen.