Stanisław Liwszyc (ur. 5 grudnia 1893, zm. 25 września 1957) – polski lekarz, wykładowca Akademii Medycznej w Krakowie.
Życiorys W latach 1912–1921 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po uzyskaniu dyplomu pracował w szpitalu św. Łazarza na Oddziale Wewnętrznym. W latach 1927–1928 pracował w Sanatorium Chorób Płucnych w Bystrej. W 1928 przez kilka miesięcy był stażystą na oddziałach chorób wewnętrznych klinik w Wiedniu. W latach 1929–1933 ordynator Oddziału Chorób Wewnętrznych Okręgowego Związku Kas Chorych w Krakowie – równocześnie kierownik seminarium Medycyny Praktycznej przy Związku Lekarzy Medycyny Praktycznej. Założyciel i członek prezydium Związku Lekarsko-Społecznego (1926). Należał również do Związku Lekarzy Państwa Polskiego, Sądu Dyscyplinarnego przy Izbie Lekarskiej oraz partii politycznej Bund i Międzynarodowej organizacji Pomocy Rewolucjonistom. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Sekcji lekarzy przy Centralnym Komitecie Wykonawczym Polskiej Partii Socjalistycznej i przewodniczącego koła lekarzy specjalistów przy tej partii.