Po wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję ordynatora Stacji Sercowo-Reumatycznej we Lwowie oraz kierował Wydziałem Lecznictwa przy Komitecie Pomocy Uchodźcom. Po zajęciu Lwowa przez Niemców należał do Wydziału Inteligencji lewicowego odłamu PPS. W sierpniu 1942 pod nazwiskiem Witold Tomasik wyjechał do Warszawy. Ukrywając się we wsiach podwarszawskich, prowadził tajne nauczanie dzieci oraz tajne kursy medycyny społecznej przy Sekcji Akademickiej Młodzieży Socjalistycznej. Należał do Rady Pomocy Żydom, był również lekarzem Komendy Głównej Milicji Robotniczej Komendy Głównej PPS na Śródmieście Południe podczas powstania warszawskiego.

Po zakończeniu II wojny światowej pracował w lecznictwie uspołecznionym. Od 1948 członek PZPR. W 1952 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Rola czynników nerwowo-wegetatywnych w patogenezie chorób płuc. W wyniku ciężkiej choroby odszedł w 1953 z lecznictwa uspołecznionego i rozpoczął wykłady na Akademii Medycznej w Krakowie – z zakresu propedeutyki medycznej na pierwszym roku nauki. Od 1956 piastował funkcję profesora nadzwyczajnego przy katedrze III Kliniki Chorób Wewnętrznych. Był autorem ponad 30 prac naukowych.