Przywilej lokacyjny Poznania – prawo lokacyjne miasta Poznania nadane 23 kwietnia 1253 przez księcia wielkopolskiego Przemysła I i jego brata Bolesława Pobożnego. Dokument ten ulokował miasto na prawie magdeburskim na lewym brzegu rzeki Warty. Znany jest tylko z odpisów (oryginał nie zachował się). Zapoczątkował on proces integracji Poznania i okolic w jeden organizm miejski. Sam proces lokacji powierzono Tomaszowi z Gubina.
Nowe miasto powstało w pobliżu osady przy kościele św. Gotarda, którą Przemysł uzyskał w roku 1244 od biskupa poznańskiego Bogufała II w zamian za osadę przy kościele św. Wojciecha.
W miejscu osady powstała nowa warownia, siedziba władców Wielkopolski – na górze nazywanej górą Przemysła stanął poznański zamek, do którego władcy przenieśli się z Ostrowa Tumskiego. Od 1295 był on również siedzibą króla Polski. W kolejnych latach wzniesiono także mury miejskie.