Wytyczono również centralny plac miasta – kwadratowy Stary Rynek przeznaczony do celów handlowych i publicznych (o wymiarach 140 × 140 m i powierzchni 2 hektarów), na którym stanęły: centralnie Ratusz oraz Waga Miejska, a także kramy kupieckie, sukiennice i pręgierz. Z każdej strony rynku wytyczono po 3 ulice (razem było ich 12). Prowadziły one do bram miejskich lub kończyły się ślepo przy murach. Między poszczególnymi ulicami wzniesiono po 8 domów. Powstał też kolejny symbol niezależności miasta – kolegiata św. Marii Magdaleny. .
.
Przywilej lokacyjny Poznania określił też prawa i obowiązki mieszczan poznańskich i uprawnienia zarządcy (wójta). Ci, którzy zdecydowali się osiąść w mieście, zostali zwolnieni na osiem lat od wszelkich danin, podatków, ceł i innych opłat w oktawie św. Dominika. Otrzymali oni również przywilej użytkowania rzeki Warty na długości 1 mili wraz z oboma jej brzegami. Mogli łowić w niej ryby i postawić młyny, przy czym książę zastrzegł sobie prawo do postawienia jednego młyna w miejscu, które sam wybierze. Obywatelom Poznania nadano prawo magdeburskie i zagwarantowano wolność sądową, tzn. mogli być sądzeni wyłącznie przez wójta i ławę miejską bez udziału jakiegokolwiek urzędnika książęcego i przedstawiciela szlachty. Książę zrzekł się prawa do parceli wewnątrz miasta i na jego przedmieściach.