Po wojnie zdemobilizowany w stopniu porucznika. Od 1921 pracował w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie, początkowo jako inżynier warsztatowy, później został dyrektorem Fabryki, a w latach 1934–1937 w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie. W latach 1937–1939 był dyrektorem Zakładów w Starachowicach. Należał do Związku Rezerwistów oraz Ligi Morskiej i Kolonialnej, gdzie piastował stanowisko prezesa.
W okresie II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii, pracując w brytyjskim przemyśle lotniczym w Coventry i w Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie. Po wojnie powrócił do Polski i w latach 1946–1949 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, a następnie w Biurze Projektowania Zakładów Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie.
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu w Rusinowie.
Żonaty od 1922 z Emilią Kobylańską, dzieci: Barbara (ur. 3 lipca 1923), Janina (ur. 20 grudnia 1926) i Krzysztof (ur.