Antoni Pawluć (ur. 5 maja 1888 w Zastaszynie, zm. 23 czerwca 1974 w Świebodzinie) – kapitan Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 maja 1888 w Zastaszynie, w ówczesnym powiecie mińskim guberni mińskiej, w szlacheckiej rodzinie Spirydona i Atanazji. W 1908 ukończył sześć klas gimnazjum w Karsie. W latach 1908–1910 odbył służbę wojskową w 110 kamskim pułku piechoty w Kownie. Po zwolnieniu z wojska pracował na stacji kolejowej Machaczkała (do 1921 – Pietrowsk-Port) w charakterze kancelisty.
20 lipca 1914 został zmobilizowany do 14 lekkiego parku artylerii. 16 lutego 1915 został awansowany na plutonowego. 1 kwietnia 1917 rozpoczął naukę w Telawskiej Szkole Chorążych (ros. Телавская школа прапорщиков) w Telawi. 1 sierpnia 1917, po ukończeniu szkoły, został przydzielony do 66 zapasowego pułku piechoty w Kineszma.
Następnie jako artylerzysta w I Korpusie Polskim w Rosji. W 1920 zostaje ranny w wyprawie wileńskiej gen. Żeligowskiego. Za dzielność i odwagę w walce został wtedy odznaczony Orderem Virtuti Militari. Służył wtedy jako podporucznik w 29 pułku artylerii.