Jan Teofil Nowakowski (ur. 1 maja 1908 w Sosnowcu, zm. 11 kwietnia 1991 w Krakowie) – polski historyk literatury, literaturoznawca, profesor nauk humanistycznych.
Życiorys Urodził się w rodzinie inteligenckiej: jego ojciec Jan był urzędnikiem, a francuskiego pochodzenia matka, Janina, nauczycielką-romanistką. Gimnazjum ukończył w Sosnowcu. Od 1926 r. studiował filologię polską oraz filologię germańską na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1930 przebywał za granicą, studiując literaturę francuską na Uniwersytecie w Grenoble. W 1931 r. uzyskał tytuł magistra filologii polskiej na UJ. Jego promotorem był Ignacy Chrzanowski. W tymże roku podjął pracę jako nauczyciel w gimnazjum w Wołkowysku, gdzie uczył języków polskiego, łacińskiego i francuskiego, a ponadto historii, propedeutyki filozofii oraz wiedzy o Polsce współczesnej. Później przeniósł się do Brześcia nad Bugiem i w tamtejszej szkole pracował jako polonista. W 1936 r. został dyrektorem biblioteki Kuratorium Okręgu Szkolnego Brzeskiego.