W okresie okupacji prowadził w Warszawie tajne komplety polonistyczne. Działał ponadto w Tajnej Organizacji Nauczycielskiej, a w okresie powstania warszawskiego zaangażował się w działania obrony cywilnej. Po upadku powstania przedostał się do Rabki i został na krótko aresztowany. Po zakończeniu działań wojennych i uwolnieniu zamieszkał w Krakowie, gdzie pracował jako nauczyciel w liceach im. św. Jacka oraz im. H. Sienkiewicza. W latach 1947–1950 pracował jako wizytator kuratoryjny szkół średnich. W 1950 r., za sprawą Wincentego Danka zatrudniony został w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej. W 1951 r. pod kierunkiem Kazimierza Wyki uzyskał stopień doktora filozofii. W 1954 r. zdobył tytuł docenta, profesurę nadzwyczajną w 1962 r., a zwyczajną w 1971 r. W krakowskiej WSP sprawował liczne funkcje, takie jak:
kierownik Katedry Literatury Polskiej (1954–1971) kierownik Zakładu Literatury Polskiej (1971–1976) dyrektor Instytutu Filologii Polskiej (1976–1978) dziekan Wydziału Filologiczno-Historycznego (1959–1963)