wyszła za mąż za Eugeniusza Grotta – syna warszawskich przemysłowców, inżyniera i właściciela firmy zajmującej się budową mostówReligia, polityka, naród : studia nad ..., s. 7.. II wojnę światową, Powstanie Warszawskie i pięć lat powojennych wraz z synem Bogumiłem (ur. 1940 r.) spędziła w Warszawie.
Po wojnie, w latach 1945-1947, była dyrektorem departamentu w Ministerstwie Kultury i Sztuki, następnie (od maja 1947 r.) pracowała w Bibliotece Narodowej, gdzie kierowała m.in. Biurem Międzynarodowej Wymiany Wydawnictw. Od 1 sierpnia 1950 r. przeszła do pracy w Bibliotece Jagiellońskiej. Wysokie kwalifikacje naukowe Dr Grottowej jako kierownika Oddziału Gromadzenia i Uzupełniania Zbiorów sprawiły, że w styczniu 1955 r. uzyskała tytuł kustoszaS. Wilczyński, Wspomnienie o Kazimierze z Adamowiczów Grottowej, „Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej” 1960, nr 1, s. 27.. Oprócz pracy zawodowej prowadziła w dalszym ciągu badania naukowe, których wynikiem była książka „Zbiory sztuki Jana Feliksa i Walerii Tarnowskich w Dzikowie (1803-1849)” wydana przez Ossolineum w 1957 r. Mimo ciężkiej choroby przygotowywała kolejną publikację „Krytyka Salonu (1787) Stanisława Kostki Potockiego na tle ówczesnej krytyki francuskiej”P. Grzegorczyk,Twórcy i badacze kultury zmarli w 1960 r. : Kazimiera Grottowa (1904-1960), „Znak” 1962, nr 7-8, s. 1189..