Budowa samolotu była możliwa dzięki wykorzystaniu materiałów, narzędzi i obrabiarek z należącej do ojca konstruktorów fabryki mebli „Bracia Gabriel”, jak również dokonanemu w Berlinie zakupowi silnika Haacke o mocy 30 KM.
Ukończony do końca czerwca 1921 roku prototyp oznaczony Gabriel P-V został dzięki pozwoleniu komendanta Jana Kieżunia przetransportowany na lotnisko Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, gdzie po przeprowadzeniu prób naziemnych został oblatany przez Williego Gabriela na początku września tego roku. Samolot był poprawny w pilotażu i miał dość wysokie osiągi; zaobserwowano jednak drgania usterzenia.
Na przełomie 1921 i 1922 roku płatowiec został zmodyfikowany: zmieniono pokrycie sterów z płótna na sklejkę, a ułatwiającą wsiadanie specjalną klapę nad kokpitem zastąpiono wycięciem w płacie. Ponadto w celu ułatwienia transportu i hangarowania wprowadzono możliwość umieszczania płata wzdłuż kadłuba, dzięki zastosowaniu poprzecznej rurki na piramidach z okuciami skrzydła i stojaka z rurek z tyłu samolotu (w kadłubie za kabiną pilota wygospodarowano też miejsce na bagażnik, w którym trzymano dodatkowe rurki przeznaczone do zamocowania płata).