Tak przebudowany płatowiec otrzymał oznaczenie P-Va.
Samolot był używany przez konstruktorów i instruktorów latania Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, wylatując łącznie 180 godzin w latach 1921–1923. Bracia Gabriel planowali produkcję seryjną tego modelu i w tym celu wystąpili z taką propozycją do Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W marcu 1922 roku oferta została wstępnie przyjęta i sporządzono stosowną umowę, która jednak nie została zaakceptowana przez Oddział Administracyjny Ministerstwa Spraw Wojskowych. Konstruktorzy przedstawili wówczas kolejną ofertę, lecz i ona została odrzucona – w tym okresie w Polsce nie widziano korzyści w rozwoju lotnictwa sportowego. Jedyny egzemplarz P-V został skasowany z powodu zużycia w 1923 roku, a jego silnik został sprzedany i użyty do napędu samolotu DKD-I.
Gabriel P-V był pierwszym samolotem sportowym, jaki został zbudowany w Polsce po I wojnie światowej i zarazem pierwszym płatowcem konstrukcji krajowej, jaki oblatano po odzyskaniu niepodległości.