Uznawany za jednego z najistotniejszych filmowców indyjskiego północnego wschodu i za jednego z mistrzów indyjskiego dokumentu. Ceniony za realizm, unikanie melodramatyzmu oraz celowe odzieranie kina ze stereotypowego piękna i elegancji, a jednocześnie głębokie poczucie estetyki. Wskazuje się również, że na wpływ jaki jego dzieła wywierają na kolejne pokolenia filmowców oraz na ich znaczącą wartość jako materiał badawczy. W dorobku filmowym Sharmy doszukiwano się paraleli i odniesień do twórczości Mrinala Sena, Adoora Gopalakrishnana czy Satyajita Raya.
Jego filmografia obejmuje łącznie 15 pełnometrażowych filmów fabularnych i 31 filmów dokumentalnych, często poruszających tematykę społeczną. W wywiadach podkreśla konieczność wypracowania przez manipurskie kino własnych, odrębnych wzorców narracyjnych, upatrując w tym jedyną szansę na zaistnienie w globalnym dyskursie. Wspomina również o roli kina w ukazaniu unikalnej kultury i historii Manipuru oraz jego mieszkańców. Wyraża się krytycznie na temat kina hindi, świadomie stroni również od nadawania swoim utworom komercyjnego charakteru, twierdząc, że byłoby to sprzeczne z duchem jego rodzinnego stanu. Wierzy w, jak to określa, czyste kino, wolne od przetwarzania dominujących tropów i klisz, skupione na prawdomówności oraz możliwie wiernym odwzorowaniu rzeczywistości.