wraz z jednym ułanem zdołał przejść przez bagna i z szablami w dłoniach rzucili się na tyralierę wroga. W walce poległ między innymi dowódca baonu 489 pp bolszewickiej, rozbito baon i zdobyto wielu jeńców. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Bezpośrednio po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W marcu 1921 uczęszczał do Przyfrontowej Szkoły Oficerskiej Jazdy w Brodach, a po jej zakończeniu wrócił do macierzystego pułku i pełnił funkcję dowódcy plutonu. 24 lipca 1921 na własną prośbę przeszedł do rezerwy. Następnie kontynuował przerwaną naukę w gimnazjum i po złożeniu egzaminów został przyjęty do siódmej klasy, do której uczęszczał do 26 lutego 1922.
1 września 1923 podjął pracę zawodową, jako urzędnik buchalterii w „Spółce Akcyjnej Wielkich Pieców i Zakładów Ostrołęckich”. 17 marca 1926 został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 159. lokatą, i przydzielony w rezerwie do 20 pułku ułanów. Od 1928 należał do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem i brałem czynny udział w wyborach do sejmu i senatu w 1928 i 1930. Ponadto w okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie. Był też współzałożycielem i członkiem Zarządu Stowarzyszenia Rezerwistów i Byłych Wojskowych w Ostrowcu, gdzie piastował m.in. funkcję wiceprezesa zarządu.