Pojawiła się nazwa obola, tym razem jako synonim denara – bicia obola jako pół denara już nie przewidywano.
Stefan Batory w dość zawikłany sposób zdefiniował stopę dla poszczególnych gatunków monet, stanowiącą parytet między obrachunkowym złotym polskim a cesarskim – grosz polski stawał się więc odpowiednikiem dwóch krajcarów. Talary nie zostały jednak dokładnie zrównane z cesarskimi, lecz nieznacznie zmniejszone. Od grosza wzwyż monety były prawie pełnowartościowe. Jedynie najdrobniejszym nominałom przypisano wyraźnie niższą niż proporcjonalna zawartością kruszcu.
Dla monet złotych pozostawiono wciąż ważną ordynację Zygmunta I z 16 lutego 1528 r.
Z wyliczeń wynika, że przyjęto stosunek wartości srebra do złota jak 11 do 1. Podkreślenia wymaga fakt niewprowadzenia złotego polskiego w monecie, choć niezmiennie funkcjonował jako podstawa systemu i powszechnie używana jednostka obrachunkowa.
Sukces wprowadzonej przez Stefana Batorego reformy monetarnej uwidocznił się w trwającej prawie 20 lat stabilizacji kursów dukata i talara z jednej strony oraz grosza z drugiej. W latach 1578–1596 cena dukata ustaliła się na poziomie 56 groszy, a talara w podobnym przedziale czasowym – na poziomie 35 groszy.