Pierwszą instalację rzeczywistości wirtualnej pt. Tunnel Under the Atlantic wykonał w 1995 roku Maurice Benayoun. Ta przełomowa instalacja telewizyjna stworzyła połączenie między Musée des Beaux-Arts de Montréal a Centre Georges Pompidou. Na zewnątrz znajdowała się metalowa rurka, która wyglądała, jakby była wkopana w ziemię. Pomiędzy dwiema rurami znajdował się wirtualny tunel wypełniony rozpoznawalnymi obrazami charakterystycznymi dla obu kultur utrzymujących się w powietrzu. Podczas podróży przez tunel uczestnicy mogli rozmawiać z rówieśnikami z drugiej strony rury, a nawet spotkać się z nimi w wirtualnej rzeczywistości. W tym samym roku kanadyjska artystka Char Davies stworzyła rzeczywistość wirtualną zatytułowaną Osmose. Była to instalacja VR, która „zawiera grafikę komputerową 3D i interaktywny dźwięk, zamontowany na głowie wyświetlacz oraz śledzenie ruchu w czasie rzeczywistym, opartym na oddychaniu i równowadze”. Po założeniu gogli VR i kamizelki uczestnicy zostali zabrani do jednego z wielu wirtualnych środowisk inspirowanych naturą, w tym do lasu, nieba, stawu czy podziemia.