Twierdzi ponadto, że tym, co wyróżnia artystów praktykujących sztukę wirtualną od tradycyjnych artystów, jest ich zaangażowanie zarówno w estetykę, jak i technologię. Ich „pozaartystyczne” cele – związane z ich intencjami estetycznymi – dotyczą nie tylko nauki i społeczeństwa, ale także podstawowych potrzeb i dążeń ludzkichJoseph Nechvatal, Origins of Virtualism: An Interview with Frank Popper conducted, CAA Art Journal, Spring 2004, s. 62–77.. Aby wyjaśnić i zilustrować pojawienie się techno-estetyki, Popper podkreśla panoramiczny i wielopokoleniowy zasięg sztuki wirtualnej. Uważa, że otwartość sztuki wirtualnej podkreślana jest zarówno z punktu widzenia artystów oraz ich kreatywności, jak i kreatywności użytkowników w ich odwzajemnionych myślach i działaniach. Zaangażowanie w tętniącą otwartością sztukę wirtualną można prześledzić w teoriach Umberto Eco i innych estetyków.