Podczas gdy w drugiej dekadzie XVII w. na Litwie wybijano głównie szelągi, rywalizując z mennicą ryską, a w Bydgoszczy przebijano hiszpańskie srebro na półtoraki, mennica gdańska z tego samego srebra wybijała orty – staranne wykonanie i dobra próba kruszcu uczyniły z tych monet główną jednostkę frakcji średniej.

Orty nie spełniły jednak zakładanej roli stabilizacyjnej w stosunku do monety drobnej, i to nie dlatego, że ich standard był pogarszany (do 1615 r. straciły ¼ swej pierwotnej wartości, a w ślad za tym przepisano obniżenie standardów trojaków i szóstaków, których wówczas jednak nie wybijano), ale dlatego, że moneta drobna spadła w cenie jeszcze bardziej, co starały się nadgonić mennice, obniżając ich standard i powodując dalszą deprecjację. Wznowiono w 1618 r. trojaki, ale i to nie na wiele się zdało.