Popyt na monety Rzeczypospolitej sprawił, że polskie pieniądze za granicą – głównie w postaci trojaków – stały się cenione wyżej w stosunku do talara i dukata, niż w Rzeczypospolitej, a to już zapowiadało kryzys. Doszło do tego, że polskiej monety brakowało w kraju. W to miejsce trzeba było zalegalizować w 1598 r. obieg drobnych monet obcych, których jakość była znacznie trudniejsza do kontroli. W dodatku pojawiła się w kraju i za granicą znaczna liczba fałszerstw i naśladownictw trojaków, co obniżyło zaufanie do monet oryginalnych. Obniżka kursu zaś zmuszała do cichego obniżenia standardu. Mnogość mennic przy widocznych problemach z utrzymaniem standardu sugerowała, że mennictwo wymknęło się spod kontroli.
Konstytucja sejmowa z 13 marca 1601 r. nakazała więc pozamykać wszystkie mennice w Koronie poza krakowską albo olkuską. Wybrano krakowską, co sygnalizowało wyczerpywanie się dostępnych ówczesnej technologii złóż srebra w Olkuszu. Był to niewątpliwy koniec epoki polskiego pieniądza.