Lata 1601–1627 Przekonanie, że dobra, krajowa moneta jest przez złych ludzi wywożona za granicę – skąd napływa zła moneta obca, powodująca drożyznę – stało się myślą przewodnią polskich dyskusji o monecie w 1. poł. XVII w. Praktycznie jednak nie było w Europie kraju, w którym taki pogląd na początku XVII stulecia nie miałby wyznawców. Na skutek „rewolucji cen” i podrożenia robocizny wybijanie drobnej monety stało się stosunkowo drogie. Aby było opłacalne, należało zaniżać zawartość kruszcu. W Rzeszy ma tym tle narastała inflacja drobnego pieniądza, która na początku lat dwudziestych przybrała formę hiperinflacji zwanej Kipper und Wipperzeit. Drobna, niskowartościowa moneta niemiecka napływała także do Rzeczypospolitej, powodując wzrost popytu na talary i dukaty, a zatem i wzrost ich cen. To jednak sprawiało, że kurs monety grubej przekraczał jej wartość kruszcową, podczas gdy drobna moneta krajowa stawała się niedoszacowana. Wobec tego obniżano standard monety drobnej. Odbierano to jako inflację. Znaczny spadek wartości pieniądza obrachunkowego wyrządzał straty wierzycielom, odbiorcom czynszów i skarbowi państwa.
Jedyna pozostawiona przy pracy w Koronie mennica krakowska biła: tylko w 1601 r.