wzorowany na pruskim dreierze kwartnik, nieliczne grosze oraz trojaki pozostające głównym przedmiotem jej produkcji.
W Wilnie bito nieliczne trojaki, aż do zamknięcia zakładu w 1603 r.
Tylko mennica ryska, porzuciwszy trojaki, wciąż rok po roku wypuszczała na rynek ogromne ilości szelągów.
Nowy kierunek działania pokazali mieszczanie poznańscy, wystarawszy się u króla 5 września 1602 r. o odnowienie przywileju menniczego Władysława Jagiełły i o rozszerzenie go z denarów na kwartniki. Odtąd w stolicy Wielkopolski w mennicy miejskiej wybijano znaczne ilości najdrobniejszej monety, z symboliczną tylko zawartością srebra w masie miedzianej.
W 1604 r. warszawska komisja do spraw monetarnych oficjalnie uchyliła ordynację Stefanowską. W zakresie monety średniej oznaczało to legalizację faktów dokonanych – szóstaki i trojaki obniżono w wartości o 10%, grosze o 18%. Przede wszystkim jednak obniżono zawartość srebra w szelągach o 60%. Odtąd szeląg zawierał srebra za mniej niż połowę swojej wartości nominalnej. Ta decyzja nie wznowiła obfitego bicia trojaków ani szóstaków, ale otwierała drogę do masowej emisji szelągów. Poszła nią początkowo tylko Ryga. Jednak jej szelągi uznano za nietrzymające stopy i zakazano obrotu nimi w Rzeczypospolitej, ale nie ich bicia(!).