W sferze monety najdrobniejszej (denary i kwartniki) mennica poznańska działała do roku 1616, od 1612 r. rywalizując z prywatną mennicą Andrzeja Krotoskiego w Łobżenicy, wybijającą same tylko denary. Znacznie mniej energicznie korzystało z koniunktury na bilonową drobnicę trzecie wielkopolskie miasto mennicze – Wschowa, która ostatecznie zakończyła bicie denarów w 1612 r. Szelężnym potentatem pozostawała Ryga, ale w 1613 r. na powrót otworzono mennicę w Bydgoszczy. Położenie przy szlaku wiślanym, stosunkowo niedaleko od głównego punktu wymiany zachodnich kruszców za wschodnie zboże, jakim był Gdańsk, szybko postawiło ten zakład w roli głównego w Rzeczypospolitej.
Tuż za zachodnią granicą Rzeczypospolitej administrator pruski i elektor brandenburski Jan Zygmunt założył w 1612 r. w Drezdenku mennicę, której rynek zbytu przewidywał w Rzeczypospolitej. Jej głównym produktem były grosze z pięciopolową tarczą brandenburską na awersie i jabłkiem panowania na rewersie, opatrzonym cyframi „24”. Działalność ta, będąca typowym eksportem inflacji, została zakończona w wyniku polskich nacisków już w 1615 r., ale miała nieoczekiwaną konsekwencję. Mennica bydgoska od 1614 r. zaczęła wybijać w coraz większych ilościach półtoraki dość ściśle wzorowane właśnie na groszach z Drezdenka.