mały|Grób Jana Heinego na cmentarzu Powązkowskim Jan Tytus Klemens Heine (ur. 25 sierpnia 1889 w Warszawie, zm. 12 lutego 1973 tamże) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 sierpnia 1889 w Warszawie, w rodzinie Stefana (1859–1921) i Walentyny z Kotarskich (zm. 1944). Był wyznania rzymskokatolickiego, a jego rodzina należała do szlachty powiatu słupeckiego guberni kaliskiej. Uczył się w gimnazjum rosyjskim w Warszawie. W 1905 jako uczeń klasy IV wziął udział w strajku szkolnym. Po zakończeniu strajku kontynuował naukę w polskim Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego. W 1909, w celu uzyskania prawa do odbycia jednorocznej służby wojskowej, zdał eksternistycznie rządowy egzamin maturalny w Korpusie Kadetów w Orle. W 1910 rozpoczął studia w Szkole Politechnicznej we Lwowie. Po roku przerwał studia i wyjechał do Paryża, gdzie przygotowywał się do konkursowego egzaminu wstępnego do Ecole Nationales des Ponts et Chaussees. Z uwagi na to, że nie otrzymał odroczenia od służby wojskowej, zmuszony był wyjechać z Paryża. 30 września 1911 wstąpił do 5. baterii 8 Brygady Artylerii w Warszawie na prawach wolontariusza (ros. Вольноопределяющийся), w stopniu kanoniera. 15 października tego roku został przydzielony do brygadowego oddziału szkolnego.