24 lutego 1912, po ukończeniu kursu, został awansowany na bombardiera, a 7 maja na młodszego fajerwerkera. 10 lipca zdał egzamin na chorążego rezerwy, a 17 lipca 1912 został zwolniony do rezerwy artylerii. 25 listopada 1912 został mianowany chorążym rezerwy artylerii lekkiej. Po zakończeniu służby wrócił do Paryża, zdał egzamin i rozpoczął studia w Ecole Nationales des Ponts et Chaussees. W czasie studiów brał udział w ćwiczeniach młodzieży polskiej w Paryżu pod kierownictwem instruktora „Strzelca” oraz należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Latem 1914 wyjechał na praktykę wakacyjną przy budowie kolei na Uralu i tam zastał go wybuch I wojny światowej. 9 sierpnia 1914 został zmobilizowany do Nowogeorgiewskiej Artylerii Fortecznej (ros. Новогеоргиевская крепостная артиллерия) w twierdzy Modlin i wyznaczony na stanowisko młodszego oficera 4. kompanii. W 1915 dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał trzy lata w fortach twierdzy Kostrzyn i Ingolstadt. We wrześniu 1918, po zwolnieniu z niewoli, zapisał się na Politechnikę Warszawską.