W następnych latach na łamach konserwatywnego „Crossbow0, które pomagał założyć, wezwał pozostałych lordów, by – tak jak on – bojkotowali obrady Izby.
Po śmierci ojca zaczął też zmieniać profil „National and English Review” na bardziej radykalny. W 1956 zaczął kampanię wymierzoną w konserwatywny rząd w związku z kryzysem sueskim, oskarżając go o nieodwracalne szkody dla kraju i wzywając do natychmiastowego wycofania wojsk z Port Saidu. W 1957 wezwał Kościół Anglii do dopuszczenia kobiet do funkcji księży, uznając rezerwowanie tej funkcji dla mężczyzn za zabobon. W 1958 wydał książkę, w której postulował radykalną zmianę anglikanizmu, m.in. zastąpienie kazań dialogiem, mianowanie biskupów na siedmioletnie kadencje i mianowanie kobiet na księży. Jego postulaty wywołały poruszenie, on sam jednak zapewniał o swoim oddaniu wierze. W tym samym roku wywołał ogólnokrajową burzę artykułem krytykującym królową i brytyjską monarchię – określił dwór jako „beztroski” i „nieczuły”, poza tym ubolewał, że królowa Elżbieta II, która powinna być ponad podziałami klasowymi, stała się reprezentantem klas wyższych.