Po publikacji artykułu został skrytykowany w BBC przez księcia Argyll, który stwierdził, że Grigg powinien zostać powieszony, utopiony i poćwiartowany, a na ulicy napadnięty przez monarchistę.

Do 1960 „National and English Reviewl” znalazł się w finansowych kłopotach i w lipcu Grigg wstrzymał jego publikację, po czym został felietonistą „The Guardian” (1960–1970), a następnie pisał dla „The Times” (1986–1993) i był komentatorem politycznym w „The Spectator”. W 1960 przyjął funkcję przewodniczącego London Boycott Committee, który prowadził kampanię na rzecz bojkotu towarów importowanych z Południowej Afryki. Dwa lata później napisał artykuł ostro krytykujący nieudolność premiera Harolda Macmillana. Był zdecydowanym przeciwnikiem rasizmu, w związku z czym krytykował dwór za niedopuszczanie niebiałoskórych do eksponowanych stanowisk i popierał usunięcie Południowej Afryki ze Wspólnoty Narodów. W latach 70. XX wieku aktywnie sprzeciwiał się próbom przywrócenia kary śmierci.

W 1963 Tony Benn przeforsował Peerage Act, który umożliwiał zrzeczenie się tytułu lordowskiego, a Grigg jako drugi zaraz po Bennie skorzystał z możliwości dawanych przez nowe prawo. Pomimo odzyskania możliwości kandydowania do Izby Gmin, Grigg nigdy się do niej nie dostał.