U synogarlic małych i wyspowych brakuje – podobnie jak u wspomnianych turkawek – jednego z głosów, który występuje u innych synogarlic.
IOC wyróżnia 2 podgatunki, podobnie jak autorzy HBW czy AviList. Oprócz podgatunku nominatywnego wyróżniany jest również S. t. humilis, opisany przez Temmincka w 1824 pod nazwą Columba humilis. Do opisu dołączone były dwie tablice barwne opatrzone numerami 258 i 259, przedstawiające odpowiednio samca i samicę. Osobniki ze wschodnich Himalajów bywały dawniej wydzielane do S. t. murmensis (Hartert, 1920). W 1898 synogarlica mała została wskazana jako gatunek typowy dla nowo opisanego przez Oatesa rodzaju Oenopopelia, współcześnie nieuznawanego.
Podgatunki i zasięg występowania Według szacunków BirdLife International zasięg występowania synogarlicy małej zajmuje około 19 mln km². IOC wyróżnia następujące podgatunki: S. t. humilis (Temminck, 1824) – północno-wschodni Tybet, Nepal, północno-wschodnie Indie (Sikkim i Asam) i Andamany na południe po Mjanmę, Tajlandię i Indochiny oraz na północ i wschód po północne Chiny, Tajwan i północne Filipiny S. t. tranquebarica (Hermann, 1804) – obszar położony na zachód od zasięgu S. t.