Sejm starał się zwiększyć dochody podatkowe i celne. Powołana komisja mennicza postanowiła, wedle projektu Boratyniego, wybić po milionie złotych polskich w szelągach miedzianych, którym jednak, w przeciwieństwie do nieudanej próby z 1650 r., przypisano przymusowy kurs ⅓ grosza, a miedzi miały zawierać jedynie symboliczną ilość. Cały dochód planowano przeznaczyć dla wojska.
Stany pruskie z Gdańskiem na czele silnie protestowały przeciwko emisji pieniądza kredytowego, lecz potrzeby fiskalne państwa były bardziej palące. W Prusach Królewskich nowe orty i szóstaki koronne, bite według ordynacji z 1658 r., zdewaluowano do 16 i do 5 groszy odpowiednio oraz zapowiedziano, że miedziane szelągi „nie zostaną do ziemi wpuszczone”.
W Koronie nowe szelągi wprowadzono do obiegu 1 grudnia 1659 r. Zostały one wybite w prowizorycznej mennicy na Zamku Ujazdowskim pod Warszawą (część emisji, na sumę złotych polskich, ulokowano w koronnej mennicy w Krakowie).
Wilno wciąż było zajęte przez Moskali (do 1661 r.), więc mennicę dla wojska litewskiego zorganizowano w Brześciu. Ostatecznie jednak szelągi litewskie bito również w Ujazdowie.
Akcja mennicza, rozpoczęta w 1659 w Koronie i 1660 r.