To ostatnie wiązało się z kontraktem na bicie monety, który 23 marca zawarto z uczonym sekretarzem królewskim, Tytusem Liwiuszem Boratynim (przed indygenatem: Tito Livio Burattini).
Nowa ordynacja mennicza przewidywała:
z grzywny dziesięciołutowej (625) 32 orty, z grzywny sześciołutowej (375): 58 szóstaków lub 120 trojaków, a do tego półtoraki i grosze.
Lata 1659–1668 Nowe półtoraki były bite, jak się przypuszcza, w Poznaniu, ale skierowano je przede wszystkim na ziemie ukrainne, gdzie nazywano je czechami. Jest prawdopodobne, że wznowienie emisji tego gatunku było elementem pacyfikacji stosunków z kozacką Rusią, która wtedy właśnie otrzymała w Hadziaczu status trzeciego państwa Rzeczypospolitej.
Grubego srebra nie wybijano wcale, sądząc po rocznikach zachowanych w XXI w. monet, bito za to złoto, i to więcej w dwudukatach niż dukatach, co świadczyło o potrzebie szybkiego i taniego przebicia znacznych ilości kruszcu.
Na rynku faktycznie dominowała moneta obca, bo monety Zygmunta III wypadły już w dużej mierze z obiegu.
Rzeczpospolita pozostawała z nieopłaconym wojskiem, które – wciąż będąc pod bronią – mogło egzekwować siłą swoje należności. W 1659 r. zawarło w tym celu konfederację Związek Braterski.