Szwedzi stacjonując w Krakowie do czerwca 1657 r., przebijali głównie łupy, cały czas pod imieniem Jana Kazimierza.
Podbój Rzeczypospolitej przez protestancką Szwecję i prawosławną Moskwę został źle odebrany przez kościół katolicki. Kuria Rzymska 1 stycznia 1656 r. postanowiła wypożyczyć na obronę Rzeczypospolitej srebro kościelne z obszaru Polski i Litwy. Ponieważ mennice państwowe były w rękach Szwedów i Moskali, nową, prowizoryczną mennicę zorganizowano we Lwowie, gdzie w lutym 1656 r. zatrzymał się król. W kwietniu nadeszła do przebicia pierwsza partia srebra z greckokatolickiej eparchii przemyskiej i ruszyło bicie:
ortów, potem szóstaków,
rażących znacznym prymitywizmem wykonania.
Mennicę lwowską zamknięto ze względów bezpieczeństwa po tumulcie szlacheckim w styczniu 1657 r., a zapasy surowca przewieziono przez okupowany przez Szwedów kraj do Opola.
Jedynym miastem pruskim, które nie wpuściło najeźdźców ze Skandynawii, był Gdańsk, skoncentrowany na mennictwie złota, w tym również donatywy z dramatycznego 1656 r. W srebrze nie bito grubych nominałów, a jedynie orty – wszystko niezmiennie na najwyższym poziomie artystycznym.