Edmund Iwaszkiewicz (ur. 22 lutego 1891 w Zakoźlu, zm. 30 stycznia 1945 w Barlinku) – oficer armii rosyjskiej, Wojska Polskiego na Wschodzie, Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego i Amelii z Zarudzkich. Absolwent szkoły realnej w Pińsku i szkoły teletechnicznej w Warszawie. W 1912 powołany do armii rosyjskiej. Od 1914 walczył w składzie 4 batalionu saperów na froncie wschodnim I wojny światowej. W 1917 mianowany został podporucznikiem. W tym też roku wstąpił do Związku Wojskowych Polaków i do Oddziału Polskiego w Odessie. Dowodził plutonem telegraficznym. W styczniu 1919 mianowany został szefem łączności 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. W kwietniu 1919 bronił przed bolszewikami Odessy. Za udział w obronie miasta oraz wybitny wkład w utrzymanie łączności pomiędzy wojskami sojuszniczymi odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po powrocie do kraju wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii telegraficznej 10 Dywizji Piechoty. W składzie dywizji walczył na froncie polsko-bolszewickim. W sierpniu 1920 objął stanowisko szefa łączności Gubernatorstwa Wojskowego Warszawy.