Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W styczniu 1927 został przeniesiony z 1 pułku łączności do 9 samodzielnego batalionu łączności w Brześciu na stanowisko pełniącego obowiązki kwatermistrza. W marcu 1929 przeniesiony został do Powiatowej Komendy Uzupełnień Dębica na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta, a w marcu 1930 przeniesiony do PKU Kołomyja II na stanowisko komendanta. W 1937 przeniesiony został do PKU Kowel na stanowisko komendanta. W sierpniu 1939 dostał przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu nr X.
W kampanii wrześniowej walczył w szeregach Armii „Karpaty”. Internowany na Węgrzech. W 1941 przedostał się do Warszawy i wstąpił do Związku Walki Zbrojnej- Armii Krajowej. W międzyczasie awansował na stopień podpułkownika. Po upadku powstania warszawskiego więziony w Oflagu IIC Woldenberg. Zmarł w szpitalu wojskowym w Barlinku i tam, w zbiorowej mogile, został pochowany.
Był żonaty z Pelagią Wołodkiewicz, miał córkę Helenę (ur. 1923) i syna Włodzimierza (ur. 1930).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6912 – 10 maja 1922 Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1938).