We wrześniu Krzemińscy przenieśli się do Włocławka, gdzie również odnieśli ogromny sukces.
W listopadzie tego samego roku, bracia Krzemińscy wrócili do Łodzi i ponownie zajęli lokal przy ulicy Piotrkowskiej 17. Urządzono tam kino „Biograf”. Pokazy trwały 45 minut, a prezentowane filmy były dłuższe.
W 1901 roku, bracia sprowadzili z Ameryki nowy aparat do projekcji filmów, który nie rwał taśmy i sam zwijał ją na szpulę. Dodatkowo obraz był jaśniejszy, bardziej wyraźny i bez drgań, co spodobało się łodzianom. Podczas sierpniowej podróży do Paryża, Władysław zakupił kolejny projektor wraz z dodatkowymi filmami. Na Nowym Rynku pod numerem 4 w Łodzi Krzemińscy otworzyli „Teatr żywych fotografii”.
Od lutego 1902 do 1908 roku Antoni oraz Władysław odwiedzili m.in.: Tomaszów Mazowiecki, Zduńską Wolę, Sieradz, Piotrków, Częstochowę, Dąbrowę Górniczą, Sosnowiec, Kielce, Tulę, Kaługę, Kursk, Jelec, Woroneż, Mogilowo Dźwińsk, Perm, Jekaterynburg, Czelabińsk, Złatouście, Ufę, Samarę, Archangielsk, Omsk, Tomsk, Krasnojarsk, Irkuck Penzę, Baku, Tyflis, Pietrowsk, Derbent i Grozne.