Wobec odmowy 12 grudnia opuścił admirała na stacji Tajga, pozostawiając notę z przeprosinami za swoje zachowanie i sugestią, że niezwołanie soboru doprowadzi do upadku białego rządu. Ponownie spotkał się z Kołczakiem kilka dni później w Krasnojarsku, dokąd dotarł pociąg admirała. Faktycznie nie zarządzał już nadal działającym w Irkucku rządem, którym kierowali ministrowie Michaił Chanżyn, Aleksandr Czerwien-Wodali i Aleksiej Łarionow.
19 grudnia Centrum Polityczne wszczęło antykołczakowskie powstanie w zagłębiu węglowym w rejonie Czeriemchowa, a następnie kolejne zbrojne wystąpienia przeciwko białym, w tym 24 grudnia w Irkucku. Po ponad tygodniu walk i po negocjacjach z przedstawicielami kołczakowskiego rządu 4-5 stycznia Centrum Polityczne przejęło władzę w Irkucku. 4 stycznia adm. Kołczak podpisał w pociągu, na stacji w Niżnieudinsku, akt zrzeczenia się władzy na Syberii na rzecz dowódcy Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona Denikina, co było gestem czysto symbolicznym, i na Dalekim Wschodzie na rzecz atamana Grigorija SiemionowaJ. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, ISBN 978-1-84904-721-0, s. 119.. Pociąg admirała, w którym znajdował się również Wiktor Piepielajew, był eskortowany przez Korpus Czechosłowacki. On też 15 stycznia 1920 r.