Ignacy Łopieński (ur. 1 lutego 1865 w Warszawie, zm. 23 listopada 1941 tamżeWystawa, której nie było... Ignacy Łopieński (1865–1941) – odnowiciel sztuki graficznej, katalog wystawy pod red. Justyny Aniołek, 5 grudnia 2019–16 lutego 2020, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2019, s. 57.) – polski grafik, medalier, rzeźbiarz i malarz, współtwórca Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Graficznych.

Życiorys mały|lewo|200px|Akt męski (1890) mały|Grób Ignacego Łopieńskiego na cmentarzu Powązkowskim Ignacy Łopieński urodził się w warszawskiej rodzinie brązowników. Jego ojciec Jan był brązownikiem i cyzelerem, matka Feliksa z Widawskich, córką warszawskiego brązownika Jana Widawskiego. W przeciwieństwie do braci brązowników, Grzegorza i Feliksa, poświęcił się przede wszystkim sztuce graficznej. Początkowo kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej kierowanej przez Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. Uczył się także rzeźby u Bolesława Syrewicza, praktykował w zakładach grawerskich w Warszawie i Berlinie oraz uczęszczał do paryskiej École des Arts Décoratifs. Największy wpływ na wykształcenie Łopieńskiego miały studia w Monachium, które rozpoczął w październiku 1888 roku w Akademie der Bildenden Künste. Uczęszczał tam do klasy miedziorytniczej (Kupferstecherschule) kierowanej przez grafika reprodukcyjnego prof.