Wspólnota chasydów bracławskich była wówczas niewielka pod względem liczby zwolenników i zasięgu geograficznego, ale jego historyczne metamorfozy, indywidualne i zbiorowe postrzeganie uczniów oraz ich dziedzictwo literackie sprawiły, że z czasem chasydyzm w wersji bracławskiej nabrał znaczenia.
Sternhartz w pełni poświęcił się wydawaniu i rozpowszechnianiu nauk i biografii Nachmana, a po jego śmierci wybudował nawet na jego cześć synagogę w Humaniu, a także skomponował szereg modlitw, które zwolennicy recytują na grobie Nachmana. Napisał również własne wspomnienia (Jeme Moharnat), które zostały opublikowane wiele lat po jego śmierci, w 1876 roku. Najważniejszym dziełem Sternhartza jest Likutej Halachot (ok. 1846-1861), obszerny komentarz na temat myśli Nachmana i zastosowaniu ich w codziennym życiu religijnym, zgodnie z porządkiem Szulchan Aruch. Oprócz redagowania dzieł Nachmana, napisał również zbiór oryginalnych modlitw (Likutej Tefilot), podążając za powiedzeniem Nachmana by „zamieniać jego nauki w modlitwy”. Sternhartz napisał również książeczkę krytykującą Haskalę Kin’at ha-szem cewa’ot (Gorliwy Pan Zastępów).