Pomimo nieposiadania jeszcze przewidzianej na to stanowisko V rangiPrzepisy pozwalały na obejmowanie w wyjątkowych okolicznościach stanowiska odpowiadającego randze do dwóch stopni wyższej, niż ranga urzędnika, patrz ., 1 lub 17 stycznia 1891 roku został mianowany wicegubernatorem w guberni siedleckiej, gdzie zastąpił uwikłanego w skandal obyczajowy Iwana Zauszkiewicza. Na miejscu zajął też stanowisko przewodniczącego komisji do sprawy powołania cerkwi w miejskim więzieniu. W 1897 roku jego małżonka stanęła na czele lokalnego zarządu Rosyjskiego Czerwonego Krzyża (we wrześniu), zaś on sam, od 28 listopada, brał udział w pracach międzygubernianej komisji księcia Obolenskiego wypracowującej projekt ustawy dotyczącej budowy wałów przeciwpowodziowych na brzegach spławnych rzek. Jako wicegubernator został dwukrotnie awansowany w tabeli rang: 27 stycznia 1893 roku na radcę kolegialnego (VI ranga cywilna), zaś 6 grudnia 1895 roku za wyróżnienie nominowano go radcą stanu (ranga V).
Zmarł 8 lutego 1899 roku.