Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Pełnił służbę w 56 pułku piechoty w Krotoszynie, a następnie 84 pułku piechoty w Pińsku. W 1921 był przydzielony do Szkoły Podoficerów Piechoty nr VII. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 94. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 30 września 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.

W latach 1933–1939 był burmistrzem Krzywinia. We wrześniu 1939 zgłosił się do Brygad Robotniczych w Warszawie, walcząc na Pradze i Żoliborzu. Po kapitulacji wrócił do Wielkopolski. Działał w konspiracji, tworzył struktury ZWZ w Ostrowie Wielkopolskim. Latem 1940 został wysiedlony przez Niemców do Generalnej GuberniGrodziski Słownik Biograficzny Powstańców Wielkopolskich z 1918–1919 roku (praca zbiorowa), Starostwo Powiatowe w Grodzisku Wlkp. i Towarzystwo Miłośników Ziemi Grodziskiej, Grodzisk Wielkopolski 2014, s. 92–93, .. Po 1945 pracował w budownictwie, a w 1956 przeszedł na emeryturę.

Był dwukrotnie żonaty. Z Antoniną z Malińskich miał troje dzieci i z Barbarą z Dutkowskich także troje.