Józef Korycki (ur. 6 stycznia 1885 w Studziance, zm. 26 maja 1954) – pułkownik służby stałej artylerii, dowódca 8 Grupy Artylerii (1929–1939).

thumb|Grób pułkownika Józefa Koryckiego na cmentarzu Witomińskim

Życiorys Syn Józefa i Feliksy z Koryckich, wyznania muzułmańskiego. W 1907 zdał maturę w gimnazjum humanistycznym w Białej Podlaskiej. Od 14 lipca 1907 do 20 sierpnia 1909 uczęszczał do Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie, którą ukończył w stopniu podporucznika. Do lipca 1913 służył w jednostkach armii rosyjskiej: 6 dywizjonie moździerzy 6 Dywizji Piechoty w Łukowie, 8 Brygadzie Artylerii 8 Dywizji Piechoty w Pułtusku i Obozie Saperów 8 batalionu saperów w Dęblinie. 18 sierpnia 1913 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika. Od września 1913 studiował na Wydziale Prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 30 lipca 1914 formował w Modlinie 8 park artylerii lekkiej. W październiku 1914 został naczelnikiem Grupy Parków Artylerii Lekkiej 2 Armii. Od grudnia 1914 służył w 4 Brygadzie Artylerii Strzelców Fińskich w Prusach Wschodnich i Galicji. Od 18 lipca 1916 do 15 lutego 1917 dowodził jej 3 baterią. Wyróżnił się w walkach pod wsią Horusko w lipcu 1915, pod Łuckiem w kwietniu 1916 i w ofensywie na Kowno we wrześniu 1916. Odniósł ranę w walkach nad Stochodem w październiku 1916.