Od 1942 uczestnik konspiracyjnych organizacji harcerskich – najpierw Hufców Polskich (Harcerstwo Polskie), następnie Szarych Szeregów. Od listopada 1943 działał w 48 Warszawskiej Wodnej Drużynie Zawiszy. Był zastępowym i przybocznym.
Powstanie warszawskie Przed powstaniem warszawskim drużyna otrzymała przydział do oficera łączności Obwodu „Żywiciel”, miała pełnić pomocniczą służbę łączności między Marymontem a Pelcowizną w razie zburzenia mostów przez Wisłę.
W powstaniu walczył jako strzelec w oddziale (plutonie harcerskim) 227, w Zgrupowaniu „Żyrafa”, II Obwodu „Żywiciel” Okręgu Warszawa Armii Krajowej. Trzeciego sierpnia lekko raniony w nogę. Przydzielony do drużyny 200 na Żoliborzu, pełnił służbę wartowniczą. Uczestniczył w transportowaniu kanałami broni z Żoliborza na Stare Miasto, przenosił meldunki i rozkazy do Śródmieścia, brał udział w rozpoznawaniu sieci kanałów w kierunku Woli i Wisły.
Pod koniec powstania ewakuowany z wrzodami na nogach i gorączką na Żoliborz. Trafił do obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie, następnie jako chory zakaźnie przez obóz cywilny, Końskie, Tomaszów Mazowiecki trafił do rodziny w Krakowie.
Jego brat Kazimierz walczył w plutonie 233 na Żoliborzu.