W okresie organizowania 1 pułku ułanów Wielkopolskich został komendantem jego koszar.
W 1 pułku ułanów Wielkopolskich dowodził następnie szwadronem zapasowym i 2 szwadronem. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W nocy z 4 na 5 kwietnia 1920 już w stopniu porucznikaW tym czasie 1 pułk ułanów Wielkopolskich był już przemianowany na 15 pułk ułanów Wielkopolskich., wziął udział w brawurowym wypadzie z twierdzy w Bobrujsku, podczas którego rozbił placówki nieprzyjaciela i wziął jeńców. Za wykazane męstwo odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. W 1921 przeszedł do rezerwy i związał swe życie zawodowe z rolnictwem.
W roku 1934 jako oficer rezerwy zajmował 207. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów kawalerii (starszeństwo z dnia 1 czerwca 1919 roku). Znajdował się wówczas w ewidencji PKU Jarocin i przynależał do kadry rezerwowej 15 pułku ułanów. Na majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 31. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.